Miranda
Miranda to mały księżyc Urana o najdziwniejszej powierzchni: łaty, bruzdy i olbrzymie urwiska.
Co kryje się na Mirandzie?
Znalezione: 0 z 10
Przesuwaj w bok, żeby obejść dookoła. Dotykaj nasionek

Szukaj nasionek — opowiem ci o każdym cudzie!
Dziennik odkrywcy · Miranda
Na razie pusto. Znalezione cuda zapiszą się tutaj.
Podejrzyj wszystkie cuda
- Miranda wygląda, jakby zszyto ją z łat: równiny, bruzdy i grzbiety stykają się ostrymi granicami, jakby księżyc rozbito i sklejono na nowo.
- Kaniony Mirandy są dwanaście razy głębsze niż Wielki Kanion na Ziemi.
- Jedna z łat Mirandy wygląda jak olbrzymi szewron, kąt z jasnych i ciemnych pasów.
- Mirandę z bliska widział tylko Voyager 2. Przeleciał obok czterdzieści lat temu i zrobił wszystkie jej zdjęcia.
- Miranda jest siedem razy mniejsza od naszego Księżyca. Jak na tak mały świat ma zadziwiająco burzliwą historię.
- Uran jest stąd wielkości dwóch dłoni, niebieskozielony, i leży na boku, więc jego cienkie pierścienie stoją pionowo.
- Obszedłem Mirandę dookoła i Uran zniknął! Miranda zawsze jest zwrócona do Urana tą samą stroną, więc z drugiej strony go nie widać.
- Są tu najwyższe urwiska w Układzie Słonecznym. Kamień zrzucony ze skały będzie spadał całe dziesięć minut.
- Urana nie schowasz za pięścią, jest szeroki na dwie dłonie.
- Doba Mirandy jest trochę dłuższa od naszej, trwa trzydzieści cztery godziny.
Doświadczenia na Mirandzie
Kamyk na orbitę
Na Mirandzie grawitacja ledwo trzyma, więc kamyk da się rzucić tak, żeby okrążył księżyc i został jego własnym satelitą. Przytrzymaj przycisk, żeby nabrać siły, i puść, nie za słabo i nie za mocno!
Znajdź wszystkie cuda, a gra się otworzy! Zostało nasionek: 10 z 10.
Album wyprawy




1 z 3 · przesuń zdjęcie w bok albo dotknij, żeby obejrzeć
Globus w dłoniach
Przeciągnij globus, aby go obrócić. Dotknij miejsca, a globus się do niego obróci.
Dla dociekliwych
Miranda to najmniejszy z pięciu wielkich księżyców Urana, ma około pięciuset kilometrów szerokości. Naukowcy spierają się, skąd jej łaty: może księżyc kiedyś rozbito na kawałki, które skleiły się byle jak, a może lód w środku unosił się i opadał, łamiąc powierzchnię. Wszystko, co wiemy, pochodzi z kilku godzin przelotu Voyagera 2 w styczniu tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego szóstego roku.
| Średnica | 471 km |
|---|---|
| Grawitacja | 0,1 m/s² |
| Doba | 33,9 godz. |
| Średnia temperatura | -190 °C |
Egzamin astronauty
Znajdź jeszcze 5, a zaczniemy egzamin.